Half december 2017

December een maand van samen zijn en genieten van elkaar. Terugkijken maar ook vooruit kijken. Afgelopen jaren was er altijd stress.in deze tijd......stress om het op tijd hebben van de boodschappen...het inrichten van de kerstdagen....en de juiste kleding die klaar moest hangen in de kast. Nu voel ik dat velen malen minder. Wat belangrijk is is dat we die dagen plannen met mensen die belnagrijk zijn voor ons. Die er altijd waren op welke wijze dan ook. Toch staan we ook stil bij zaken die er minder zijn of bij mensen die het moeilijk vinden om te begrijpen hoe wij het doen.

 

En dat is denk ik wel wat van dit jaar hebben geleerd. Iederéén staat in zijn eigen situatie op zijn/ haar eigen manier. We doen het alle vijf op een andere wijze. We trachten zoveel mogelijk samen te praten maar soms wil je gewoon boos verdrietig of opstandig zijn waar niemand bij is. Dat geldt voor Danae Fai en Blossom maar ook voor Jur en mij. Ik ben zo trots op hoe Jurgen er mee omgaat. Knokkend voor zijn gezin en voor onze basis. Dat we elkaars korte lontjes durven opvangen. En dat de hele close mensen om ons heen ons attenderen op zaken en vasthouden en zeggen.....huil maar even. Laat meningen van anderen los.

 

Dat is wat Danae door de week zo mist. Ze gaat steeds minder graag naar het leipark. Elke keer als ze een band heeft opgebouwd met een kindje daar mag die weer naar huis en blijft zij achter op een plek waar je als 14 jarige niet wilt zijn. Ze heeft nog naar weinig mensen die ze daar haar hart en ziel durft te geven. Ze verbergt haar gevoel en word zelfs soms onverschillig. Als ėėn stagiaire aangeeft dat ze haar hoofdpijn aan moet geven zegt ze....ach dat veranderd toch niets. Of haar echte gevoel uiten bij een verpleegkundige ....ze kan het niet verteld ze ons. Mam....ik wil het niet meer is wat ze met regelmaat zegt. ik wil normaal zijn. Haar leerkracht van onderwijscentrum leijpark geeft haar vertrouwen. En dat is fijn. Ze bouwt daar de komende tijd uren op om zo naar halve dagen school te werken. Of ze stof blijft hangen....dat kan Frank niet inschatten. Maar sociaal emotioneel doet het haar zichtbaar goed. Logopedie is ook met haar woordenschat bezig. Fysiek gaat het stukken beter....heel fijn!

 

Verder heeft ze sinds gisteren haar bril opgehaald in de hoop dat haar hoofdpijn zakt en haar ene oog dat functioneert optimaal kan presteren. Hij staat haar beeldig. Evenals de highlights die Femke vorige week bij haar heeft gezet. Een hele middag heeft Femke de tijd genomen om haar te verwennen zodat ze het gevoel heeft er bij te horen.

De kilos die eraan zijn gekomen zouden toch van de schilsklier kunnen komen. Dat gaan we wederom bekijken. Kan ook puberteit en minimale beweging zijn. Helaas eet Danae slecht. De obstipatie blijft een probleem. We zijn de zakjes aan het opbouwen en Danae heeft vaste verplichte wc momenten🤥

 

Vrijdag hebben we een gesprek gehad ...vooral met cijfers etc. Danae raakt soms ontremd. Ze ligt onderuit in de stoel en verteld de arts haar ongesensureerde versie...vindt jij het nou echt leuk om dokter te zijn? Dit is het saaiste gesprek wat ik ooit heb meegmaakt. De kinderarts moet lachen en maakt er een grapje van. .. eigenlijk is het soms best saai....

 

Binnenkort weer naar de kno arts want haar gehoor word ook steeds minimaler. Het beugelen is ook weer opgepakt. Kortom de week heeft lange dagen waarin we vijf agenda's trachten te verbinden met elkaar.

 

De weekenden moeten vooral bestaan uit rust en hele mooie momenten. Maar ook alle kleine dingen door de week heen kunnen bijzonder zijn. Ik ben van de week begonnen naast mijn bestaande functie op een extra locatie. Het koetshuis. Een uitdaging erbij in deze tijd vragen veel mensen me? Gaat dat wel lukken? Weet je wat het is...als ik op mijn werk ben kan ik even Twanny zijn. En uit deze sitatie met Danae als mantelzorger voel ik zo goed wat goede communicatie en gevoel doet. Dat is iets waar ik met mijn teams de focus op wil vestigen! Ekk mens wil toch gehoord worden en iedereen zou wensen goed te kunnen luisteren. En ja...het is zwaar...maar wat ben ik blij met een werkgever die me blijft bekijken als een mens. En niet als een moeder met een ziek kind. Die me ruimte geeft om voor mijn kids te zorgen. Ondersteuming in persoonlijke gesprekken maar vooral ziet wie ik ben.

 

De decembermaand brengt veel emoties maar wat zijn we trots op ons gezin. We zijn met zijn vijven. Met elkaar! 

 

Vrijdag komt Danae voor twee weken naar huis. Wat kijken we daarnaar uit! Even geen overleggen maar juist zelf onze regels binnen onze normen en waarden. Heerlijk.

Commentaar schrijven

Commentaren: 0